Motivatie sluiten EquiGens

Na ruim 10 jaar EquiGens heb ik besloten om de deuren dit jaar te sluiten.

Na 13 jaar werken in de (jeugd)hulpverlening, waarin ik zag dat kinderen niet kregen wat ze in mijn ogen nodig hadden, ontstond mijn eigen visie op wat er wel nodig was. Dit vormde de basis voor de visie en missie van EquiGens, waar ik heel graag een mooie, warme en veilige plek wilde creëren waar meiden zouden krijgen wat ze nodig hebben om gelukkig en gezond op te kunnen groeien. Met een sterke visie en missie, traumasensitief, gericht op oprechte betrokkenheid, verbinding en werkend vanuit de relatie. Eind 2015 is EquiGens als gezinshuis gestart, een plek waar ik kinderen kon helpen vanuit mijn eigen idealen.

Wat ik sinds de start van EquiGens heb ervaren en geleerd zal ik voor altijd met me meedragen. De prachtige kids die hier hebben gewoond en nog steeds wonen zitten voor altijd in mijn hart, maar ook de omstandigheden van waaruit ze bij EquiGens kwamen zal ik nooit meer vergeten. Kinderen die meestal totaal verkeerd begrepen zijn, waar geregeld labels op waren geplakt die niet klopten, die vooral heel erg veel pech hebben gehad in het leven.

Kinderen die allemaal hunkerden naar gezien worden, naar liefde, naar nieuw kansen en mogelijkheden. Door hoe hun leven tot dan toe was gelopen namen zij allemaal een rugzak mee, gevuld met trauma´s en hun eigen coping strategieën. Dit heeft geleid tot vele moeilijke momenten, maar ook vele momenten gevuld met verbinding, geluk, plezier en hoop. Samen waren wij een gezin, met voor- en tegenspoed, met plezier, liefde en confrontaties, ruzies en herstel.

Een voor een zag ik de kinderen opbloeien; naar school, naar sport, het maken van nieuwe verbindingen en nieuwe vrienden. Het leven leek ons toe te lachen. Maar met de komst van Covid en de paniek die er ontstond werd dit grotendeels weer afgebroken. Nieuwe angst, nieuwe trauma´s, veel onzekerheid, verlies van routines en verbindingen.

Toen alle kinderen thuis kwamen te zitten door de lockdowns trok ik de eerste medewerker aan, een oud-collega, die ik kende en vertrouwde. Wat een opluchting was dat! Een half jaar later volgde nog een medewerker. Twee jaar draaide we het gezinshuis met ze drieën, ons eigen mini systeempje. Ik fulltime inwonend met de meiden en een tweede thuis voor mijn twee steun en toe verlaten. 2023 heeft Equigens officieel de overstap naar kleinschalige wonen gemaakt, Ik trof heel fijn personeel, mensen die volledig achter de missie en visie van EquiGens stonden. Mensen die zich wilden ontwikkelen in traumasensitief en later schematherapeutisch werken.

Ik vond nieuw plezier in het opleiden en begeleiden van het personeel. De bureaucratische rompslomp en het feit dat ik minder tijd doorbracht met de meiden vond ik erg ingewikkeld. Ik ben een hulpverlener in hart en nieren, maar ik ben veel minder geschikt als ¨baas¨.

Ik geloof in al het personeel dat bij EquiGens rondloopt! Echter snap ik ook dat eigen trauma´s soms op kunnen spelen en dat dit werk met hart en ziel doen het nodige van mensen vraagt. Dit heeft ertoe geleid dat sommige mensen zijn vertrokken en dat het vinden van nieuw personeel, dat aansluit bij onze visie en missie en voldoet aan de eisen vanuit de overheid (Jeugdwet) steeds moeilijker te vinden is.

We zien de meiden, we zien hun pijn, hun struggels en uitdagingen. We denken ook veel van hun behoefte te begrijpen, maar het lukt gewoon niet om hier voor langere tijd op een passende manier in te voorzien.

Daar komt nog bij dat de tijd waarin we leven, waarin drugs en sociale media zo een belangrijk onderdeel zijn in het leven van onze jongeren, vraagt om ingrijpen. Dat ingrijpen staat haaks op de regels voor een open instelling vanuit de Jeugdwet. Ik geloof niet dat het gezond is voor onze jongeren om 24/7 recht te hebben op een telefoon met internet. Sterker nog, volgens mij weerhoudt die telefoon ze ervan om te leven in het hier en nu, om hun talenten en geluk te ontdekken, om een gezond dag- en nachtritme te hebben, om echte sociale contacten en verbindingen te maken. Daarnaast is de verkrijgbaarheid van drugs, op elke hoek van de straat funest. De drugs helpen juist deze jongeren op een ongezonde manier om hun nare gevoelens te dempen. Wat weer een directe invloed heeft op de bereidbaarheid om hulp te accepteren en de onderliggende trauma´s te behandelen.

De gevolgen hiervan hebben bij EquiGens ook tot de nodige escalaties geleid, waaronder recent zo ernstig dat we deze moesten melden bij de inspectie gezondheidszorg en jeugd (die hebben besloten om geen onderzoek in te stellen). Om de veiligheid van te meiden en het personeel te kunnen garanderen voelden we ons genoodzaakt om nachtbewaking en beheersmatige veiligheidsafspraken in te stellen. We hebben zo de veiligheid terug weten te brengen, maar toch past dit niet bij de visie en missie van EquiGens, waarin we willen verbinden en werken vanuit de relatie.

Er staan ook hele goede dingen in de Jeugdwet, het Jij kader is daar een uitstekend voorbeeld van. Daarnaast snap ik dat er elders enorme misstanden hebben plaatsgevonden, die gemaakt hebben dat deze regels zijn ontwikkeld. Het probleem met teveel regels is wat mij betreft, dat je gaat proberen de problemen te beheersen en zo uit de verbinding gaat. En wat deze jongeren nodig hebben is juist verbinding, oprechte betrokkenheid en duidelijkheid, naast zeker ook kaders en regels.

Ik heb me in de afgelopen 10 jaar verder ontwikkeld in traumasensitief werken, het helen van trauma, schematherapeutisch werken en NMT. Door dit te combineren met intensieve werkbegeleiding, gingen de puzzelstukjes steeds meer op zijn plek vallen. Ik geloof alleen nog maar meer in de visie en missie van EquiGens. 

In de aflopen 5 jaar gebeurden echter een aantal voor mij ingrijpende privé gebeurtenissen die maakten dat ik niet meer 24/7 in en aan het werk kon en wou zijn, ik heb van alles onderzocht en geprobeerd om EquiGens overeind te houden. Ik heb onder andere geprobeerd passend nieuw personeel te werven, geïnvesteerd in trainingen, supervisie en werkbegeleiding en een ervaren manager aangesteld. Dit heeft echter niet het resultaat opgeleverd waar ik op had gehoopt. 

Dit alles met elkaar heeft ertoe geleid dat ik geen andere mogelijkheid meer zie dan het sluiten van EquiGens. Want in de huidige situatie, met de huidige regels moet ik constateren dat we niet langer de zorg kunnen leveren waarvan ik denk dat deze nodig is en ik kan en wil geen genoegen nemen met minder.

Per 1 april 2026 zit EquiGens in de exit procedure bij het SDF, waarbij we tot uiterlijk 1 oktober 2026 openblijven om een goede overgang te regelen voor de aan ons toevertrouwde jongeren. We zullen dus geen nieuwe aanmeldingen meer aannemen, enkel in goed overleg voor een overbrugging, waarbij de vervolgplek duidelijk is en die uiterlijk aan het einde van de zomervakantie kan worden opgestart

Getekend,

Barbara van de Klippe

Oprichtster en eigenaar EquiGens.